Het komt net zo vaak terug tot je het onder ogen ziet

By

image
Comments are off mrt 27, 2015 bewustwording, scheiden, verandering

Yep, ik kan niet anders dan toegeven dat het leven vol verrassingen is. Zit ik in Athene met een aantrekkelijke meneer in een smaakvol restaurant over het leven te filosoferen, stelt hij me ineens een vraag die zó direct en wezenlijk is, dat ik hem niet meteen kan beantwoorden. Natuurlijk beantwoordde ik hem meteen maar het waarlijk antwoord kwam pas dagen later toen ik weer thuis was op mijn eiland. Hoewel, thuis…

Home is where the heart is, right? Nou, ik had me met hart en ziel overgegeven aan het avontuur om met mijn jongste zoon een jaar naar Griekenland te gaan. Hij zou in plaats van met zijn elfde naar de middelbare school te gaan, een prachtige ervaring opdoen en ik, ik zou twee grootse plannen gaan zaaien. En vooral gaan ontdekken hoe ik het vond om weer in Griekenland te wonen. Drie mooie towards drijfveren, zoals ze in de NLP beschrijven. Gedreven door verlangen. Mijn oudste zoon (14) zou bij zijn vader in Nederland blijven en zo kregen zij de kans om dichter naar elkaar te groeien.

Weg win-win
Deze ogenschijnlijke prachtige win-win werd kort na de bewuste vraag aanzienlijk verstoord. Maar eerst moet ik vertellen over een inzicht dat ik een week of twee eerder had gehad.
Het prachtige huis waarin ik hier op het eiland woon heeft drie verdiepingen. Op de onderste verdieping woont Yannis in de zelfvoorzienende studio. Langdradige vent, altijd oppervlakkig, met ‘n negatieve wereldblik en stressvol omdat hij bijna blut is en zijn pensioen uit de VS anderhalf jaar is uitgesteld. Ik vroeg me al vanaf het begin af waarom deze man mijn pad kruiste. Na maanden wist ik het plots. Yannis was negen maanden eerder weggevlucht van een ander eiland toen zijn relatie daar na twee jaar was geëindigd. Hij was ook dertien jaar eerder weggevlucht vanuit de VS toen hij van zijn vrouw scheidde. Liet zijn zoon bij haar achter. Wat ik daarmee moest? Duh, niet zo moeilijk hè -denk ik nu. Zit ik hier op drieduizend kilometer afstand van de vader van mijn kinderen. Lekkere vluchtplaats Tex? Ja lekkere vluchtplaats, kan me geen betere voorstellen.

Shit
Ineens zag ik het. Dat er naast de towards motivaties ook zeker een away from drijfveer bestond -gedreven door angst. Ik wilde niet bij mijn ex in de buurt zijn omdat het teveel pijn deed. Jezus, ruim drie jaar na de scheiding en nóg….

Twee weken na mijn ontdekking kwam de vraag van die mooie filosoof in Athene. Ik vertelde hem tussen een paar hapjes auberginesalade door dat er eigenlijk altijd wel veel veranderingen in mijn leven waren geweest. Waarop hij vroeg:”Maar als je goed kijkt, zijn die bewegingen dan daadwerkelijk veranderingen?” Ik moest een week op die vraag kauwen totdat ik het antwoord kon uitspugen. Nee, het waren geen veranderingen. Zelfs mijn reis naar Griekenland was een herhaling van eerdere bewegingen. Ik was op mijn vijfentwintigste naar Griekenland gevlucht toen mijn eerste vriendje niets meer met me wilde. Ik was tien jaar later à la minute terug naar Nederland gevlucht toen mijn Griekse liefde het uitmaakte. Ik was -telt dit ook?- op mijn eenentwintigste zover mogelijk van mijn ouderlijke huis gevlucht. En nu dit. Shit.

Moederhart
Als een soort van wonder -is een wonder niet gewoon een buitengewone gebeurtenis?- hoorde ik een week later tijdens een telefoongesprek dat het echt niet goed ging met onze oudste. Van twee kanten hoorde ik vervolgens dat het beter voor hem zou zijn als ik terug zou keren. “Hup”, zei het moederhart meteen. “Terug naar het dorp waar je vandaan komt”, fluisterde mijn intuïtie. Ik overlegde met jongste zoon. Boekte rap een vlucht. Zou ik ook zo gereageerd hebben als ik niet mijn ‘vluchtinzicht’ had gehad? Zou ik dan ook zo gemakkelijk mijn towards drijfveren halverwege hebben laten schieten? Hoe dan ook, we zouden terug gaan. Maar waarheen? Ik had geen huis meer in Nederland. Ik had bij mijn vertrek gezegd dat ik nooit meer terug zou gaan naar dat suffe dorp in de Achterhoek waar ik gewoond had -en had vervolgens mijn huis leeggeruimd. Ik had eerder aan Amsterdam of Groningen gedacht als goede opties om bij terugkomst te gaan wonen. Maar nu had ik het patroon gezien. Ook Amsterdam was ver weg, niet anders dan een volgende away from.

Totaal buiten mijn comfortzone
En zoals dat gaat met inzichten, kiepert het ene inzicht het volgende als een dominosteentje om. Het laatste wonder is mijn besluit om terug te gaan naar dat klotedorp. Om te wonen. Voor tenminste zolang als onze jongens ons als ouder dichtbij nodig hebben. Dichtbij mijn ex. Totaal buiten mijn comfortzone. Ik ga het onder ogen zien. Voor de verandering. Een echte verandering;)