Uit je comfortzone gaan als comfortzone, oftewel Juffrouw mier bezoekt een coach

By

image
0 Comments jun 6, 2016 bewustwording, inspiratie, mindset, verandering

Daar zat ze dan, ietwat teleurgesteld van wat de coach haar te vertellen had. Ze had gehoopt op een sessie met een van zijn paarden. Dat zo’n beest haar haar onzekerheid zou spiegelen. En dat daardoor een oplossing boven kwam drijven. Er waren al twee uur voorbij en er was nauwelijks iets anders gebeurd dan dat ze haar verhaal had verteld. Zoiets als bij de psychiater op de bank. Maar dan op een bank die niet lekker zat omdat hij te breed was.

Een coach is een coach is een coach
Of niet? Ieder heeft zo zijn eigen manieren om je wat bij te brengen. Ieder heeft een andere school of leraar die hem geïnspireerd heeft. Bij deze coach was het onduidelijk wat zijn weg was. Ze had zo’n veertig vragen beantwoord als voorbereiding op het gesprek. Niet te lang over nagedacht zoals geadviseerd werd. Niet bijzonder interessant, vond ze. Tot hij er een rode lijn uit haalde die haar hogelijk verbaasde. “Je vind jezelf dus een mier. En betekenisloos. Je weet dus niet wat je de wereld te bieden hebt”, zei hij in één adem. Ze glimlachte. Maar was zich pijnlijk bewust van de ernst van zijn woorden. Ze had altijd gedacht dat ze een positieve instelling had, dat ze geleerd had om van zichzelf te houden. Ze vond zichzelf liefde waard. Dacht ze. Dat was toch zo, of… was de combinatie van jezelf een mier vinden en van jezelf houden een tegenstelling? “Maar ik ben ook helemaal niet belangrijk”, zei ze nogmaals. “Niemand op de wereld is belangrijk, jij ook niet”, zei ze uitdagend. “Als je dat nog één keer zegt” antwoordde hij, “geef ik je een schop onder je kont. Daarmee hebben we dan wel een heel aparte vorm van coaching te pakken, maar dat is dan echt nodig.”

Monies
Ze was naar hem toe gegaan omdat ze op de rit gezet wilde worden in relatie tot geld. Het was een impulsieve beslissing en bijna had ze de afspraak afgezegd omdat hij een aardig uurloon hanteerde. Na twee uur was het onderwerp nog steeds niet ter sprake gekomen. Ze dacht serieus dat ze haar geld aan het weggooien was. Ook weer toen hij een onderverdeling van wensen, doelen en motieven op een flipover schreef. Gaap.

Gemotiveerd?
Ze was een onderpresteerder wist ze. Dat is iemand die zijn eigen succes saboteert. Die op het uur U -vaak onbewust- een keuze maakt die hem van het juiste pad af leidt. Een ander kenmerk van onderpresteerders is dat die moeilijk gemotiveerd kan raken of moeilijk de motivatie kan opbrengen om iets vol te houden. Ze veerde dus enigszins op toen de coach zes motieven opschreef waardoor een mens gedreven kan worden: zekerheid, afwisseling, liefde/connectie, waardering, groei (intellectueel, emotioneel, fysiek of spiritueel) en contributie aan de samenleving. En toen volgde de vraag waar ze stil van werd. Waardoor word jij voornamelijk gedreven bij wat je doet?

De tweede vraag was nóg interessanter. Welk motief heeft de overhand bij wat je nu in de wereld zou willen zetten en bij je coachingsvraag? Het was zekerheid. Zonder twijfel. Meer dan ooit wilde ze zekerheid in haar leven. En in een split second begreep ze dat ze haar hele leven op allerlei vlakken steeds maar onzekerheid had ingebouwd. Onzekerheid was haar onbewuste comfortzone. Thuis opgelopen door een dominante vader die emotioneel onbetrouwbaar was. Je wist nooit wat je kon verwachten. Thuis opgelopen door een verstandelijk gehandicapt broertje die alle aandacht opeiste en zij van jongs af aan dus alles zelf deed. Zonder begeleiding nooit wist of ze het wel goed deed. Die onzekerheid had zich in haar DNA genesteld. Haar cellen hadden er een Pavlov reactie op aangemaakt en al vijftig jaar draaide ze dat self fulfilling software programma.

Onzekerheid was haar middle name
Uit haar comfortzone gaan was haar comfortzone. Vandaar de talloze verhuizingen, de verschillende carrière-paden, de diverse ondernemersstappen die nét niet tot succes leidden. Vandaar de diverse relaties, het gebrek aan wortels, de lege spaarrekening. De vrienden die kwamen en gingen, de dicrepantie tussen dromen en daden, de last minute beslissingen. Onzekerheid was haar middle name. Had ze altijd diep van binnen geloofd dat ze gefaald had, nu bleek dat ze heel succesvol was geweest -in het uitvoeren van haar onbewuste programma.

Hoe simpel kon het zijn
Nooit eerder had ze zichzelf afgevraagd wat haar motieven waren om iets te doen. Een coach is een coach is een coach. Ze had vantevoren nooit kunnen bedenken wat deze coach haar te brengen had. Maar dít was de parel die ze hier te halen had. Ze had gehoopt dat een paard haar haar onzekerheid zou spiegelen. Wat ze gespiegeld kreeg was dat ze niet alleen onzeker over haar eigen betekenis was, maar dat ze haar hele zijn op een fundament van onzekerheid had gebouwd. De sessie schudde aan haar fundament. Het openbaarde dat ze meer dan wat ook zekerheid in haar leven wilde integreren.

Voorspelbaar en saai
Ze zou uit haar comfortzone moeten. Ze zou voorspelbaar, saai, ver vooruit plannend en doelgericht moeten zijn. Bijna net zoiets als dood zijn, dacht ze vrijwel direct. Het was niet niks maar ze wist wat haar te doen stond. Sterven en herboren worden. Het inzicht was er, de motivatie was er, de mier kon aan het werk. Juffrouw mier, noemde de coach haar. Hij verzekerde haar nog dat ze het aan kon. “Want”, zo zei hij, “een mier kan tot wel twintig keer zijn gewicht torsen”. Zelf vond ze nog iets anders bemoedigends over de mier als totemdier: De kracht van mieren komt uit hun vermogen vooruit te denken, ze hebben een oneindig doorzettingsvermogen en zijn moedig. Nou, dat waren niet de slechtste eigenschappen voor de taak die te wachten lag. Dan moest ze maar eens aan het werk, juffrouw mier.

De moraal van dit verhaal? Ga altijd naar een paardencoach als je issues met geld hebt.


Leave a Reply